دوباره در سکوت خود شکستم و نیامدی      

                                              سؤال کرد از خدا نشانه ی خانه ی تو

                                              سکوت کرد و در سکوت شکستم و نیامدی

                                                                                   کسی دیگر نمیپرسد چرا تنهای تنهایم

                          و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمیماند    

                                                                                   و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

                         درون کلبه ی خاموش خویش اما

                                                                                   کسی حال من غمگین نمیپرسد

                         و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم

                                                                                  درون سینه ی پر جوش خویش اما

                         کسی حال من تنها نمیپرسد

                                                                                  و من چون تک درخت زرد پائیزم

                         که هردم با نسیمی میشود برگی جدا از او

                                                                                 و دیگر هیچ چیز از من نمیماند......  

                     خون پاک کدام شهید است که سالم به خانه می رویم.

به یاد...به یاد مداد پاک کن که بخاطر اشتباه دیگران خودش رو کوچیک میکنه...

به یاد اون دلی که هزار بار شکست ولی هنوزم شکستن بلد نیست...

به یاد اونایی که تو اوج سختی ها و مشکلات به جای اینکه ترکمون کنن درکمون میکنن...

دانی که چرا چوب شود قسمت آتش

بی حرمتیش بر لب و دندان حسین است

دانی که چرا آب فرات است گل آلود

شرمندگیش از لب عطشان حسین است